เขียนไวไว

 

ตั้งแต่เว็บไซต์พันทิป.คอม pantip.com ได้แปลงโฉมใหม่ เราก็รู้สึกว่า อะไรๆก็ดูเข้าที่เข้าทางขึ้น แม้ว่ามันจะยังไม่คุ้นชินในการใช้งาน และไม่ได้เป็นแฟนประจำที่เข้าเว็บเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็จะกดกระทู้ที่มีคนแชร์มาในเฟซบุคบ้าง ทวิตเตอร์บ้าง

สิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งที่เราพบว่า กระทู้พันทิปดีขึ้นมากๆๆ ก็คือ ปัญหาคลาสสิคคู่พันทิปที่เรียกว่า กระทู้ด๋อย ก็ยังไม่มีบังเกิดให้เห็นคาตา แม้ว่าดราม่าจะยืดยาวขนาดไหน และประสิทธิภาพในการโหลดกระทู้ก็ดีขึ้นมาก

วันนี้ ในวันที่พันทิปมีกระทู้ดราม่าแห่งชาติ แรงเผือกยิ่งกว่าแรงเงา ถ้าคนไทยอ่านหนังสือปีละ 8 บรรทัดจริง อ่านกระทู้นี้ปั๊บนี่ ไม่ต้องอ่านไปอีกหลายสิบชาติเลยนะ เราว่า กระทรวงศึกษาควรจะดูงานกระทู้นี้เอาไว้ ว่าอะไรทำให้คนไทยลุกขึ้นมาอ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตาย ตั้งข้อสังเกต สืบค้นข้อมูล ตรวจสอบความเห็นเล็กๆน้อยๆ ได้อย่างไร ทำไมหนังสือเรียนทำไม่ได้ ทำไมครูบาอาจารย์ที่โรงเรียนทำไม่ได้

นอกจากเรื่องราวในกระทู้นั้นแล้ว ในเรื่องการใช้งาน ก็ยังมีที่น่าสนใจอีก เท่าที่เราลากอ่านผ่านๆ เราพบว่า มีบางคนที่บ่นเรื่องความไม่สะดวกในการรับรู้ทำความเข้าใจและเก็บรายละเอียดในกระทู้ (a.k.a เผือก) ด้วย mechanism ในการอ่าน ก็เลยทำให้เราสนใจขึ้นมา ซึ่งเราจะแยกเป็นข้อหลักๆด้านล่างนี้

 

1. ความเห็นย่อยคือขุมทรัพย์

ตามปรกติ โครงสร้างของกระทู้ที่เป็นอยู่ เราว่าก็ค่อนข้างอำนวยในการอ่านประมาณหนึ่ง โดยเฉพาะการอ่านแบบ sequential อ่านรับรู้ข้อมูลเอาใจความหลักไปเรื่อยๆ อ่านชิลๆ แต่พอเป็นเรื่องเผือก หรือเรื่องดราม่าปั๊บ ความต้องการก็จะแตกต่างกันแล้ว

pantiptaro01

ความเห็นย่อยที่ซ่อนอยู่ ไม่ว่าจะมีความเห็นย่อยมากขนาดไหนในกระทู้ ทุกอันจะถูกซ่อนไว้ให้กดเปิดอีกที ซึ่งในการโหลดนั้น มีประสิทธิภาพดี และจริงๆก็มี gimmick นิดๆให้รู้ว่า มีบางอย่างไม่ธรรมดาในความเห็นย่อย จากการที่จำนวนความเห็นย่อยของความเห็นหลักนั้นมีจำนวนมากผิดปรกติ จนต้องกดไปดูมุงอะไรกันอยู่

แต่นั่นก็หมายความว่า จะต้องมีคนอุทิศเวลาสำรวจความเห็นย่อยก่อน แล้วไปเจอขุมทรัพย์เข้า (ขุมทรัพย์ในที่นี้คือ ข้อมูลที่สำคัญ หรือที่ทำให้เงิบ หรือเป็นจุดพลิกผันของดราม่า) จึงเริ่มออกความเห็นมุงๆ ให้เราได้สังเกตเจอจำนวนความเห็นย่อยที่น่าสนใจอย่างที่บอก แต่ถ้ายังไม่มีใครสังเกตพบขุมทรัพย์ที่แอบมาหยอดซ่อนอยู่ ก็มีวิธีเดียวคือต้องกดดูความเห็นย่อยของความเห็นหลักทุกอันไปเรื่อยๆ และไม่ใช่การสำรวจครั้งเดียว ต้องสำรวจซ้ำหลายครั้งด้วยเผื่อมีคนมาแอบซุกขุมทรัพย์ไว้ทีหลัง

Top comment นั้นมีประโยชน์ในการใช้ประมาณหนึ่ง สำหรับกระทู้ที่มีข้อมูลเด็ดดวงอยู่ที่ไม่กี่ความเห็น แต่ถ้าข้อมูลซัมมอนมาจากหลายๆคน คนละนิดคนละหน่อย เช่นกระทู้นี้ การใช้ top comment อาจจะไม่พอเพียง และอาจจะทำให้สับสนกับ timeline ด้วย (และเข้าใจว่า top comment ใช้ไม่ได้กับความเห็นย่อยด้วยรึเปล่านะ?)

 

2. โหลดหน้า 

pantiptaro02

การโหลดทีละหน้า เป็น feature ที่มีคุณูปการในการโหลดกระทู้เป็นอย่างมาก

แต่ในกระทู้ที่ผู้คนกระหายใคร่เผือกต่อเนื่องแบบกลับมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า การที่ยังไ่ม่มี bookmark ปักหมุด หรือจำเองว่าอ่านถึงไหนแล้วและสามารถเปิดกระทู้มาใหม่โดยเริ่มต้นตรงที่อ่านล่าสุดได้ หรือต้องการการเผือกสืบเนื่องที่ความเห็นใดความเห็นหนึ่งท่ามกลางความเห็นกว่า 2,000 อันนั้น

 

3. expectation ของคนอ่าน

คนอ่านและคนเข้ามาใช้งานแต่ละ level ก็ไม่เหมือนกัน

คนอ่านครั้งแรก > อะไรๆ เรื่องราวเป็นยังไงเหรอ?
– highlight อยู่หนายยยย

คนอ่านรอบต่อไป > เออ รู้เรื่องแล้ว แต่อยากเก็บดีเทลและติดตามอัพเดทอะ
– ปักหมุด/highlightให้คนรุ่นหลังอ่านซะ/มีอะไรupdateในความเห็นที่อ่านผ่านไปแล้วหรือเปล่า

คนหยอดข้อมูล > หยอดตรงไหนก็ได้ ขอให้คนเห็นละกัน
– คอมเมนท์ใต้ความเห็นนี้น่าจะเวิร์กสุด แต่จะเห็นกันไหมนะ

 

 

สรุปคร่าวๆ สำหรับการทำกระทู้เพื่ออำนวยความสะดวกในการกินมาม่า (มากขึ้น) ที่เกี่ยวกับ 3 ประการข้างบนนี้ ก็คือ

1. คงความเป็น timeline เอาไว้ ลำดับเหตุการณ์ที่เกิดในกระทู้เป็นเรื่องสำคัญ
2. ทำความเห็นให้  transparent ไม่ต้องกดเยอะเกิน ข้อมูลอะไรที่ซ่อนอยู่ในหน้า ต้องกดเพื่อดู แปลว่ามันสำคัญน้อยกว่าสิ่งที่แสดงชัดอยู่ในหน้า เช่น ความเห็นย่อย ซึ่งในหลายๆกระทู้อาจจะเป็นไฮไลท์ได้
3. differentiate ความเห็นในลักษณะต่างๆ เช่น ความเห็นที่อยากเรียกคนอื่นมามุงเยอะๆ ความเห็นนี้สำคัญกับตัวเอง ความเห็นที่ตัวเองโพสต์ เป็นต้น
4. personalise การอ่านกระทู้ของแต่ละคน เช่น การปักหมุด การเลือกอ่านเฉพาะสิ่งที่อยู่ในเงื่อนไขที่ต้องการ

 

ตัดจบ.